امیرپویا رشیدى

کلیه اشخاص باید پاسخگوی انتظار مشروع دیگرانی که به گفتار و رفتار آنها اعتماد می کنند، باشند. این نتیجه از قاعده اعتماد مشروع فهم می شود که بحث آن گسترده تر از طاقت یک نوشتار مختصر است. ارتباط قاعده اعتماد مشروع با برخی از پزشکان مناطق محروم موضوع پرونده ای است که در این نوشتار مورد بحث قرار می گیرد. اعتقاد ما بر این بود رویکرد وزارت بهداشت، درمان و امور پزشکی در دوره های سی و هشت تا چهلم آزمون دستیاری به گونه ای بود که انتظارات مشروع برخی از متقاضیان برآورده نشد. در پی این اعتقاد دادخواهی شد و در شعبی از دیوان عدالت اداری، نتیجه برخی پرونده ها تایید معادله حقوقی ما بود و در نتیجه رای له پزشکان داده شد. این همه حکایت نیست چون برخی از شعب هم معادله ارائه شده و نتیجه را نپذیرفته و رای بر رد شکایت دادند. در این نوشتار یکی از آرایی که شکایت را پذیرفته، ارائه و به نقد گذاشته می شود. شکایت، استدلال و دفاعیات این پرونده می تواند موضوع پژوهشی عمیق تر و دقیق تر قرار گیرد و قضات و وکلا و دانش پژوهان حقوقی به سهم خود نوری بر بخش های تاریک موضوع انداخته و از این طریق ما را بر خطای خود رهنمون شوند.
«برای خواندن نوشتار بر روی عنوان کلیک کنید»